เช้า สาย บ่าย เย็น ค่ำ ดึก
เช้า สาย บ่าย เย็น ค่ำ ดึก
เช้า สาย บ่าย เย็น ค่ำ ดึก
เช้า สาย บ่าย เย็น ค่ำ ดึก
ผ่านไปกี่วัน กี่คืนแล้วนะ
รวดเร็วจนไม่ได้จดจำ
แต่เรื่องราวระหว่างช่วงที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วมันมากมายจนล้น
อะไรทำให้ผมมายืนอยู่ตรงจุดนี้
เพราะความปรารถนาอันแรงกล้า
หรือกาลผันผ่านเวลาพัดพา
หรือเพราะใครบางคนลิขิตไว้
หรือเพราะความมุ่งหวังของผมและคนที่ผมรัก
การเลือกนั้น อาจเป็นแค่การออกหัวก้อยของเหรียญ
แต่ผลจากกาเลือกนั้น มีมากกว่า อย่างคาดไม่ถึง
คำตอบสั้นๆ ว่า ใช่ หรือ ไม่ อาจต้องใช้หัวสมองและหัวใจในการไตร่ตรองและกลั่นกรองเป็นเวลานาน
เพื่อนำทางไปสู่การเดินทางที่แสนวิเศษ ที่หลายคนก็คาดเดาอนาคตไปต่างๆนาๆ
อย่างไรก็ตาม ความคิดเรื่องการคาดเดาอนาคตคนอื่นนั้นก็อยู่ในหัวของหลายๆคนไม่นาน
ตัวตนของเราสิ อยู่กับทางเลือกอย่างยาวนาน
บนหนทางที่ยาวไกล
ผมได้พบกับชีวิตมหาวิทยาลัย
ผมได้พบกับ ชีวิต แบบที่ไม่เคยได้พบเห็นมาก่อน
ผมได้เรียนรู้ จากตัวเอง และคนรอบข้าง
ได้พบกับมิตรภาพชนิดที่ไม่คิดว่าจะได้รับเหมือนช่วงมัธยมปลาย
ได้พบกับคำว่า พี่ น้อง
ความสนุก ความสุข
ขณะเดียวกันก็ต้องต่อสู้กับความซับซ้อนของมนุษย์ที่มากขึ้นทวีคูณ
หลายอย่างทำให้หวั่นไหว หลายอย่างทำให้กดดัน หลายอย่างทำให้ทุกข์
หลายอย่างบีบบังคับโดยไร้เหตุผล
หลายอย่างทำให้เฉยชา
ด้วยใจที่ไม่มีวันแพ้ ไม่ยอม...
ได้ขจัดความขลาดและลุกขึ้นต่อสู้ในหลายๆเรื่อง
เรียนรู้ที่จะวางตัว และชนะใจตนเอง
เรียนรู้...สิ่งที่ไม่แน่ใจว่าใช่รักหรือเปล่า
อาจเป็นความเหงา ความหลง ทุ่มเทมากไป หรือเฉยชา
บางครั้งก็เจ็บ โดยไม่รุ้สาเหตุ
บางครั้งก็เฉยๆ แต่รู้สึกผิดเต็มหัวใจ ที่ทำให้ใครบางคนผิดหวัง
แต่ก็ยังได้รู้ว่า สุดท้ายถึงจะรู้สึกเคว้งคว้าง ก็ยังมีคนประคองให้เดินต่อไหว
ได้ใช้ชีวิตในต่างบ้านต่างเมือง
พบกับความชื่นฉ่ำในหัวใจ และความสงบเรียบง่าย อิสระ ทำอะไรได้ตามใจ
ในทางกลับกัน ต่างกาล ต่างเวลา กลับพบกับความสวยงาม ในความวุ่นวาย
ที่สุดท้ายก็ต้องกลับมาหาที่เก่าแห่งนี้
คิดถึงสิ่งที่ขาดหายไป และสิ่งที่ไม่มีวันจะหาได้หากไม่ได้เลือกเดินทางนี้
หลายอย่างเป็นไปตามที่หวังไว้
หลายอย่างไม่เป็นอย่างที่คิด ทั้งสิ่งที่เกิดจากตนเอง และคนอื่นทำให้ผิดหวัง
ได้แต่เก็บไว้เป็นบทเรียน และพยายามทำให้ดีที่สุด
นับได้ว่าเป็นการเดินทางผ่านวันคืนที่แสนพิเศษ
หาจากที่ใดไม่ได้
ผ่านโอกาสในชีวิตที่นำพาไปเจอสิ่งต่างๆ หรือหลีกเลี่ยงบางทางเดิน
ในช่วงชีวิตมหาวิทยาลัย
ยังหวังเล็กๆว่า
คงจะดี หากชีวิตการทำงาน ยังสามารถใช้ชีวิตได้แบบมหาวิทยาลัย
ขอขอบคุณทุกๆคน ทุกๆ เหตุการณ์
รวมถึงกำลังใจในตนเอง และความคิดสร้างสรรค์...ผมคงมีชีวิตโดยขาดสิ่งนี้ไม่ได้
ที่ช่วยหล่อหลอม ให้ผม เป็น ผม ในวันนี้
อาจไม่ใช่ตัวตนที่เคยจินตนาการในวัยเด็ก มากกว่าบ้าง น้อยกว่าบ้าง
แต่คือเรื่องจริง...
ผ่านไปยี่สิบปีเศษ
กับการได้เห็นตัวเองบนทางเดินแห่งอนาคต ที่การคาดเดาน้อยลงเรื่อยๆ
กับการได้พบคำว่า เพื่อน
และ อุทิศให้เวลานับจากนี้ เป็นเวลาในการหาคำตอบให้หัวใจตัวเอง
ขอขอบคุณสำหรับการเดินทางครั้งนี้จากใจครับ
รวมถึงขอบคุณ การเดินทางอันแสนพิเศษ ของทุกๆคน ที่ได้มาบรรจบกับเส้นทางการเดินทางของผม
แม้เสี้ยววินาที...
